Een eerste poging

finspirations1

 

Hee, wat? Waarom staat er ineens tekst zonder tekening op de pagina? Wel, het is mijn verjaardag, en ik vond dat een mooie reden om eens te kletsen over… nou ja, dat merk je vanzelf!

Toen ik nog een jonge gozer van zeg maar twintig was, besloot ik leerkracht te worden. Hoewel ik redelijk kon tekenen, koos ik voor de veilige weg, en besteedde vier jaar van zijn leven aan een opleiding waar destijds baangarantie aan zat. Maar in het vierde jaar besloten mensen bij de opleiding dat ik eigenlijk niet zo op mijn plaats was daar, en werd ik eruit gebonjourd. Een illusie minder verdween ik toen uit het onderwijs, en begon een kluizenaarsbestaan in een tomatenkas.

Een jaar later besloot ik het anders te doen. Niet de veilige weg. Ik ging een animatieopleiding doen, en werd uit veel andere studenten geselecteerd en toegelaten. Ik was onwijs blij, en de vier jaar op de opleiding waren enkele van de beste uit mijn leven. Na de opleiding was ik helemaal klaar om aan de slag te gaan als animator.

En toch ging het weer mis.

Een ziekte uit het verleden, epilepsie, zorgde ervoor dat ik angsten ontwikkelde bij simpele werkzaamheden achter de computer. Ik rolde uit het vakgebied, en begon met werken in de cafeteria van mijn ouders.

Gelukkig gaf me dat de kans om aan mijn angsten te werken, en zelfs een eigen woonadres te vinden. En als kers op de taart ontmoette ik mijn vriendin, Linda. Eigenlijk was ik nooit gelukkiger.

Maar het begon te knagen….

Natuurlijk is het slim om een baan te houden waarmee je jezelf onderhouden kunt. Dat is super belangrijk! Het feit dat ik in de toekomst het restaurant van mijn ouders ga overnemen, samen met mijn broer, vind ik dan ook super cool!

En toen kwam een goede vriend langs.

‘Hee Joost, man! Lang niet gezien, hoe is het?!’
‘Ja ja, super, kan niet beter!’
‘Tof, kerel, kom, laat ons een spontaan gesprek voeren!’
‘Alright!’

*Insert gezellige gespreksmuziek*

‘Zeg Joost, doe je nog wel eens iets met je tekeningen?’
‘Euh… Nou, ik wil wel, maar weet je… echte leven… sociale verplichtingen, hypotheek, belasting, ozonlaag…’
‘Joost, laat mij je iets heel belangrijks vertellen.’
Ik leunde naar voren.
‘Jij BENT een striptekenaar. DAT is wat jij bent.’
‘Ach, ja… maar weet je…’
‘NEE. Weet JIJ? Jij moet jezelf laten zien op internet! Laat het zien! Laat zien WIE jij bent!’

En dat was alles dat nodig was. Iemand die het tegen me zei. Iemand die me inspireerde. Iemand die me liet zien dat dit echt was wat ik wilde. Tekenen. Al maak ik alleen maar mezelf ermee gelukkig, dat is genoeg. Maar ik hoop dat ik natuurlijk meer mensen ermee mag inspireren.

Ik ben van plan meer van dit soort stukjes te plaatsen. Over wie ik ben, en wat mij inspireert om te blijven tekenen. Maar nog belangrijker; om jou te zeggen: geef nooit je dromen op! Doe mee met mij en maak ze waar!

Als je zo ver bent gekomen dat je dit leest, BEDANKT. Bedankt dat je mijn gewauwel hebt willen aanhoren. Binnenkort weer, zelfde zender? Greetz,

Fish

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

In het Archief