Mijn grootste inspiratie

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn eerste stukje ‘blog’ aan jullie liet lezen. Om precies te zijn, is dat ongeveer twee maanden geleden. Ik mijmerde in die blog wat over wat mij dreef, wat ik heb meegemaakt… En waar ik nu mee bezig ben. Ik beloofde meer stukjes.

En hoewel ik verscheidene halve stukjes heb opgeslagen, is er niets dat is afgekomen. Wat vreemd is, want ik typ al sinds ik een tikmachine had bij mijn ouders met gemak blaadje na blaadje vol. Maar de laatste twee maanden is er iets aan de gang. Iets dat zo groot is, zo belangrijk, dat ik het MOET uitspreken in een blog. Ik kan niet aan andere onderwerpen gaan beginnen voordat ik het hierover heb gehad met jullie.

Daar gaat hij.

ik word vader.

Linda die goed misbruikt maakt van zogenaamde 'cravings'.

Linda die goed misbruikt maakt van zogenaamde ‘cravings’.

 

Dat klopt, vlak na de vorige blog kreeg ik het blijde nieuws te horen dat de droom die mijn vriendin en ik al zo lang hadden, uit gaat komen.

Er komt een klein visje aan.

Het is alles waar ik de laatste tijd aan kan denken. Het is waar ik mee op sta, en waar ik mee ga slapen. Best letterlijk, trouwens, want Linda komt haar bed amper uit deze dagen. Het is nu twaalf weken, en alles gaat goed, maar moeder merkt daar niet altijd evenveel van. Ze is misselijk, ligt dagenlang onder de dekens, en haar dieet bestaat uit peren en koude patat. Je moet de blikken van mijn medewerkers in het restaurant eens zien als ik de patat die al een uur in een bak ligt, meeneem en in de lucht hef als grote prijs.

Maar Linda, die heeft het zwaar.

We hadden nog even schrik, zes weken geleden. Linda werd om zes uur wakker, met zulke pijn in haar baarmoederregio, dat we richting het ziekenhuis moesten racen. Dan denk je dat het einde oefening is. Even denk je alleen maar aan het ergste. Wat weet je ook als man van een zwangerschap? Daar rijd je, richting ziekenhuis Verweggistan, met een vriendin naast je die duidelijk meer pijn lijdt dan ooit. Toch vindt ze de kracht om me even aan te kijken.

‘Lieverd. Het komt goed. Het is niet de baby. Met de baby is het goed’.

Ik weet dat dat klopt. Mother knows best. Maar als het niet fout gaat met de baby… Gaat het dan fout met Linda? De gedachte maakt zich van me meester. Is het een buitenbaarmoederlijke zwangerschap? Wat is er in vredesnaam aan de hand? Maar mijn vriendin? Onverminderd sterk staalt ze de pijn, terwijl ik haar langs weer zo’n vervelende rotonde heenraas.

Uiteindelijk, in het ziekenhuis, blijkt het een cyste te zijn die weliswaar onwijs pijnlijk is, maar met een operatie kan worden verwijderd. Een bijproduct van een overenthousiaste klier tijdens de zwangerschap. Waarschijnlijk halen moeder en baby het beiden. Twee uur later wordt Linda de OK ingereden, voor het eerst in haar leven. Ik ga terug naar haar lege ziekenkamer, en wacht er in mijn eentje.

‘Hoe lang gaat het duren, zuster?’

‘Ongeveer een half uurtje. Maakt u zich geen zorgen. Het komt vast goed.’

‘Haha. Geen zorgen. Natuurlijk niet.’

Een half uur gaat voorbij. Een uur. Anderhalf. Verdomme, waar blijft ze?! Is dit normaal? Redden ze het allebei wel? Wat nu als de baby het niet haalt? We hebben hier zo lang op gewacht…. Hoe zal Linda daar ooit van herstellen? En dat op zo’n vreselijke manier… Fuck, twee uur?! Dat is genoeg! Ik ga nu naar de assistent!!!

‘DAAR IS ZE WEER!’

En dan wordt ze de kamer binnengereden. Een knuffel, een traan, en vier woorden.

‘Het gaat goed, schat…’

Ze heeft het gehaald. Die taaie bitch van me heeft zich er gewoon doorheen geslagen. God, wat ben ik bang geweest. En wat moet zij dat ook geweest zijn! Maar ze heeft zich zo kranig geweerd. Ze was echt zo sterk. Even later komt de gyneacoloog.

‘Zo, mevrouw, zullen we dan nu maar een echo maken? Kijken of alles goed is?’

We kijken elkaar aan, en pakken elkaars hand vast. Ah, beeld. Een zwarte bal. En in het midden… Een heel klein, alien-achtig wezentje. Met een heel snel kloppend dingetje in het midden.

echo1

Een guppy!

Het is een heel klein hartje. En dat klopt als een malle.

Weer tranen.

‘Gefeliciteerd, mevrouw. En meneer. U bent allemaal gezond en wel. Geniet ervan!’

Soms maakt het leven een schijnbeweging. Dan slaat het ineens rechtsaf, terwijl je rechtdoor had gewild. Je weet niet waar je terechtkomt, maar zolang je vertrouwt op de kracht van de ander, weet je dat het goed komt. Dan rijd je zo weer rechtdoor.

‘Dank je, lieverd’, zegt Linda tegen me. ‘Dat je zo kalm en rustig bent gebleven. Ik hou van je’.

En natuurlijk houd ik ook van haar. En van het. Linda en de baby, zij zijn ook unieke vormen van inspiratie. En dat gaan ze nog jaren zijn. Ik kan niet wachten om ons kindje te zien opgroeien, maar ik weet na die schrik dat alles stapje voor stapje zal gebeuren. En ik wil ga geen stapje missen.

Inspiratie. In de meest unieke vorm. De vorm van een nieuw leven.

Bedankt voor al jullie steun dusver, en natuurlijk houd ik jullie op de hoogte van de ontwikkelingen.

Greetz,

Joost

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

In het Archief